https://blogi.mamadu.pl/ blogi.mamadu.pl https://blogi.mamadu.pl/118921,jak-nauczyc-dziecko-jazdy-na-rowerze-poznaj-skuteczny-sposobhttps://blogi.mamadu.pl/118921,jak-nauczyc-dziecko-jazdy-na-rowerze-poznaj-skuteczny-sposobMon, 25 May 2015 01:19:56 +0200Jazdę na rowerze trzeba rozpocząć w wieku przedszkolnym. Mówi się, że 3-latki mogą już jeździć na rowerkach. Jednak opanowanie tej sztuki nie jest takie proste jak się to często wydaje. Zastanówmy się jakie umiejętności dziecko musi opanować jeżdżąc na rowerze: to właśnie dla... Jazdę na rowerze trzeba rozpocząć w wieku przedszkolnym. Mówi się, że 3-latki mogą już jeździć na rowerkach. Jednak opanowanie tej sztuki nie jest takie proste jak się to często wydaje. Zastanówmy się jakie umiejętności dziecko musi opanować jeżdżąc na rowerze: [b]— opanowanie ruchu -[/b] to właśnie dla ruchu - poczucia pędu dzieci chcą się nauczyć jeździć. Chcą szybciej się przemieszczać, chcą czuć, że mają swoje własne "samochody". Ruch w rowerku to koordynacja nóg w momencie startu oraz jazdy (czy to na rowerku bieganym czy zwykłym). Koordynacja dotyczy relacji między wszystkimi kończynami (ruchome nogi, stabilne ręce), ale również koordynacja wzrokowo-ruchowa. Umiejętność poruszania się na rowerze, podobnie jak na koniu, czy hulajnodze odbywa się poprzez praktykę. [b]— opanowanie równowagi[/b], czyli nabycia pewności, że prędkość roweru zapewni stabilność i pewność jazdy. Tę "pewność" nabywa się nie poprzez mówienie do dziecka, ale tylko poprzez ćwiczenia i tworzenie atmosfery, że podczas zagrożenia (upadkiem) dorosły jest i będzie wspierał dziecko (tj: podmucha stłuczone kolano); [b]— umiejętność hamowania[/b] - hamowanie nogami często widać u dzieci, które zaczynają uczyć się jeździć. Hamowanie swoimi stopami to naturalny mechanizm obronny. Starsze modele rowerów oferowały hamowanie poprzez cofnięcie pedałów. We współczesnych modelach coraz częściej można spotkać hamulce "ręczne", zaciskane. Z punktu widzenia mechanizmu obronnego, żaden z niech nie pozwala wykorzystać naturalnych czynności organizmu. Są nimi wyciągnięcie rąk i nóg do przodu (ręce są już ułożone na kierownicy). Nie należy się zatem dziwić dzieciom, że nie korzystają z tych hamulców w sposób łatwy. Sprawność z ich stosowania nabywa się z czasem i powiązane jest to z poczuciem równowagi (i bezpieczeństwa). [b]— opanowanie umiejętności skrętu[/b][b][/b]. To niezwykle trudna sztuka. Dorosłym często się wydaje, że wypowiedzenie słowa "skręć w lewo" wszystko wyjaśnia. Pomijając kwestie orientacji lewo-prawo to sama umiejętność dostosowania skrętu kierownicą do warunków jest rzeczą trudną, którą dzieci opanowują tylko poprzez ćwiczenie. Tu nie pomogą wyjaśnienia jak to zrobić, ale dopingowanie do podejmowania kolejnych prób.[photo position="inside"]278437[/photo][block position="inside"]114223[/block]Wszystko zaczyna się od obserwacji i chęci naśladownictwa. Początkowo dzieci wożą swoje lalki w miniaturowych wózeczkach, popychają swoje rowerki trzykołowe czy ciągną małe samochodziki na sznurku. Dobrze, jeśli dziecko będzie mogło korzystać z rowerków biegowych (niżej), przygotowują one bowiem do opanowania równowagi w jeździe na rowerze. Rowerki 3 lub 4-kołowe nadają się do korzystania przez dzieci już w wieku 2-3 lat, przyczyniają się do opanowania sprawności pedałowania. Rodzice sadzają dzieci na rowerki specjalnie dla nich dostosowanych (niżej). Dzieci sadza się też na rowery dla dorosłych by mogły kręcić kierownicą (tj. starsze sadza się przed kierownicą samochodu). Niekiedy oferuje się dzieciom inne pojazdy - czterokołowe (niżej), które jednak w żaden sposób nie pozwalają mu opanować umiejętności niezbędnych do jazdy na rowerze. Więcej na temat etapów nauki jazdy na rowerze, roli opiekunów, podstawowych rodzajach rowerków znajdziecie na stronie: [url=http://www.dzieciecafizyka.pl/bezpieczesntwo/naukajazdy/naukajazdy.html]Dziecięca fizyka[/url]. [b]Chcemy poznać Wasze sposoby nauki dzieci jazdy na rowerach w tym celu prosimy o wypełnienie ankiety – poniżej. Wyraź swoje zdanie[/b][block position="inside"]114225[/block]]]>Fot. Flickr/[url=https://www.flickr.com/photos/whiteafrican/409072927/]Erik (HASH) Hersman[/url] / [url=http://bit.ly/mamadu]CC BY[/url] https://blogi.mamadu.pl/115637,piekny-brzuch-po-porodziehttps://blogi.mamadu.pl/115637,piekny-brzuch-po-porodzieThu, 04 Dec 2014 12:34:37 +0100 https://blogi.mamadu.pl/115477,akcjamishttps://blogi.mamadu.pl/115477,akcjamisTue, 25 Nov 2014 19:23:23 +0100"Kiedyś był dla Ciebie najważniejszy i wrócił(a)byś po niego z krańca świata. Dziś o nim nie pamiętasz. Pewnie kurzy się na strychu. Miś/Królik/Słonik/Hipek- Twój przyjaciel z dzieciństwa. Zrób mu zdjęcie, napisz dwa słowa o nim/o Was i wrzuć tutaj! Stwórzmy razem Galerię w Hołdzie Misiom- to dzięki nim mieliśmy fajniejsze dzieciństwo" – napisałam przed półroczem na swoim Facebooku. Oto i Galeria! Moja #AkcjaMIŚ została zainspirowana fantastycznym projektem fotografa Marka Nixona zatytułowanym [url= http://www.brainpickings.org/index.php/2014/01/23/much-loved-mark-nixon/]"Much Loved"[/url]. Piękne, poruszające zdjęcia zabawek z przeszłością i po przejściach mają w sobie i piękno, i szpetotę a nawet grozę, a jednak jest w nich coś magnetycznego, prawdziwego i nierealnego jednocześnie. Jak we wspomnieniach dzieciństwa. Misie w mojej galerii zostały uwiecznione przez fotografów-amatorów. Jeszcze zanim [url=http://mamadu.pl/115121,kubus-puchatek-nie-bedzie-patronem-placu-zabaw-przez-polityke-i-brak-majtek]kwestia misiowych majtek stała się sprawą polityczną[/url]. Ale i tak mają swój czar, czyż nie? [url=https://www.facebook.com/events/1454490234774673/?ref=5]A moją galerię[/url] otwiera Kuba (choć nie miś tylko małpka), bo od tej fotografii nadesłanej mi przez Kasię, wszystko się zaczęło – po niej posypały się kolejne. [photo position="inside"]265333[/photo]Bąbel – miś mego męża, lat 30 i kilka, liczne obrażenia, najrozleglejsze wynikają z suszenia na gorącym kaloryferze. Mikrob z pewnością będzie się nim bawił. Tymczasem Bąbel bawi na Śląsku i dodaje otuchy pewnej małej Zosi.[photo position="inside"]265299[/photo]Tadeusza przysłał Marcin, który pisze o nim: "Nie był nowy, kiedy w 1988 r. dostalem go od swojej chrzestnej. Jeździł ze mną wszędzie, na wycieczki szkolne i wakacje u rodziny. Przeszedł kilka operacji zszywania brzuszka, przyszywania języczka, a raz przekonany, że jego włosy rosną przystrzygłem mu futerko. Z podwarszawskiego Mysiadła przeprowadził się do Śródmieścia, gdzie cierpliwie znosi ataki kota Henryka. Kawaler, lat 30 i kilka".[photo position="inside"]265301[/photo]Oto Henryk. Dla przyjaciół Henio. Zwiedził kawał świata, tuli go do snu kolejne już pokolenie dzieci. Jest Magdy. Jest piękny. [photo position="inside"]265303[/photo]Swojego Miśka przysłała też Weronika. Oto, co o nim napisała: "Mój ma 23 lata (note bene jest Made in China) i trochę już jest sfatygowany. Jakąś dekadę temu odpadła mu czapka, od kilku lat pruje się szalik. Podobno jest potencjalnym siedliszczem roztoczy. I nigdy go nie wyrzucę." [photo position="inside"]265305[/photo]Puchatek Ani ma ponad 26 lat: "Przyjechał do mnie z Disneylandu na Florydzie, jako prezent od starszych kuzynów. Ukochany miś do zasypiania, najlepszy miś na smuteczki. Od przytulania i wędrówek do parku się brudził, więc trzeba go było często prać. W którejś kąpieli odlepiły mu się oczka, ale mama przykleiła nowe, filcowe i uratowała misiowy wzrok."[photo position="inside"]265313[/photo]Kinga nadesłała Felka: "Felek, wiek nieokreślony. Mimo, że przeszedł operacje serca, a ja mam męża nadal jest ze mną na dobre i złe."[photo position="inside"]265319[/photo] Agnieszka przysłała Uszatka L., lat 26. Pisze o nim: "Dostałam go od Wujka, który przyjechał zza wielkiej wody. Największy z pluszaków, odratowany z piwnicy z 10 lat temu."[photo position="inside"]265315[/photo]Swojego misia nadesłała też Julia. Co prawda i sama Julia, i jej miś są ze 2-3 razy młodsi od statystycznego uczestnika ‪#‎akcjaMIŚ‬, ale nic to! [photo position="inside"]265311[/photo]Rolę misiów z powodzeniem spełniały też inne pluszowe stwory. Np. zające, taki jak ten Łucji: "Poziomka, lat 24. Szef wszystkich szefów."[photo position="inside"]265317[/photo] Albo Mysz Kasi: "Mysz dostałam jak miałam 2 albo 3 lata, od Taty kiedy bardzo chorowałam. W sumie nie pamiętam czy to była moja ulubiona zabawka, ale chyba musiała być, bo przetrwała kilka przeprowadzek i ostatecznie skończyłam w koszu z zabawkami mojej córki Helenki. Jest jeszcze przed trzydziestką i nieźle się trzyma, oprócz noska innych obrażeń brak." [photo position="inside"]265331[/photo]Albo owieczka Marty: "Przedstawiam Michalinę, zwaną też niekiedy Michasią. Ma zaledwie 13 lat, ale jest maskotką wyjątkową, bowiem została zakupiona przez mojego Tatę, gdy miałam lat 15, co mnie wielce rozczuliło i rozczula do dziś. Michasia przypomina o Nim, najdzielniejszym i najcieplejszym mężczyźnie, jakiego znam."[photo position="inside"]265321[/photo]Albo Foczka. Po prostu Foczka. Przysłała ją Magda. Pisze o niej: "Ma 23 lata, nie ma imienia, dostałam ją jak byłam niemowlakiem. Mieszka z nami do dziś, bawiły się nią u nas wszystkie dzieci w rodzinie."[photo position="inside"]265329[/photo]Ewentualnie zielony transporterek-ogórek [photo position="inside"]265323[/photo]Swoje miśki w ilościach hurtowych przysłała dziś Basia, która pisze o nich:"To są pluszaki z mojego dzieciństwa, które zostały ze mną po dziś dzień. Było ich więcej, ale część znalazła dom u dzieci, które potrzebowały pluszowego przyjaciela od zaraz. Z każdym wiążą się wspomnienia i nie potrafię sie ich pozbyć. Będą dla moich mikrobów i na pewno opowiem im ich historię. Alf jest najstarszy. Ma 27 lat. Zawsze był obok".[photo position="inside"]265325[/photo][photo position="inside"]265327[/photo] A ponieważ dostałam też zdjęcia lalek, postanowiłam otworzyć w swojej galerii mini-sekcję Sekcję ‪#‎LalaTeżMiśTylkoDziewczyna‬. Otwiera ją Zosia, której zdjęcia nadesłała Marta: "Dostałam ja od Mikołaja jak mialam 2 lata. Pół roku później bardzo chorowalam i pojechałam nad morze z dziadkami żeby wydobrzeć. Jak wróciłam moja Zośka miała nowe ubranko, wózek i pościel w króliczki. Jest ze mną już prawie 30 lat. Teraz bawi się nią moj syn." Taki dżender![photo position="inside"]265309[/photo] [photo position="inside"]265307[/photo] A Wy macie jeszcze swoje misie albo inne przytulanki z dzieciństwa? Jeśli tak - przyślijcie ich zdjęcia i historie na [url=kontakt@mamadu.pl]kontakt@mamadu.pl[/url]]]> https://blogi.mamadu.pl/115347,w-dziedzinie-wlasnego-dziecka-jestes-ekspertem-swiatowej-klasyhttps://blogi.mamadu.pl/115347,w-dziedzinie-wlasnego-dziecka-jestes-ekspertem-swiatowej-klasyThu, 20 Nov 2014 00:02:00 +0100 https://blogi.mamadu.pl/114977,yellow-submarinehttps://blogi.mamadu.pl/114977,yellow-submarineThu, 13 Nov 2014 14:27:42 +0100Tytułowa łódź podwodna z utworu Beatlesów symbolizuje otaczający świat, dziwny świat. Podwodny świat znacznie różni się od naszego, nic więc dziwnego, jest nieznany i tajemniczy. Tak samo tajemniczy, jak działanie samej łodzi podwodnej dla dzieci. Demonstracja łodzi podwodnej nie jest skomplikowana. Potrzeba jedynie niewielkiej średnicy wężyku sylikonowego (ok. 20 cm, do kupienia w sklepie zoologicznym) oraz dwie strzykawki. Wszystkie wymienione tu przedmioty muszą szczelnie do siebie pasować. Obie strzykawki należy włożyć do obu krańców wężyka, w taki sposób, aby tylko jedna ze strzykawek miała wciśnięty tłoczek. Teraz wystarczy włożyć jedną strzykawkę do wody, np. tą, której tłoczek jest wciśnięty (w strzykawce nie ma powietrza). Po naciśnięciu tłoczka drugiej strzykawki spowodujemy, że powietrze przedostanie się wężykiem do pierwszej drugiej strzykawki, a to spowoduje wypłynięcie na powierzchnię. Podobne zjawisko wykorzystywane jest w łodziach podwodnych i naukowych okrętach badawczych. Jan Amos Jelinek Więcej o batyskafie na[url=http://www.dzieciecafizyka.pl/urzadzenia/batyskaf/batyskaf.html] dzieciecafizyka.pl[/url]]]> https://blogi.mamadu.pl/115117,spij-k-spijhttps://blogi.mamadu.pl/115117,spij-k-spijSat, 08 Nov 2014 18:23:23 +0100Trafił mi się dobry egzemplarz. Ale dopiero za drugim razem. Moja córka lubi zasypiać sama w łóżeczku. Wystarczy jej obecność kogoś obok. Jest to chwila na przeczytanie kilku stron na kindlu. Ale przy pierworodnym… Poprzestanę na tym, że zastanawiam się nad wytoczeniem mu pozwu za trwały uraz kręgosłupa. Jak skończy 18-tkę oczywiście. Pomagało czytanie książeczki. Pomagało mi, nie jemu. Zresztą, [url=http://lubimyczytac.pl/ksiazka/117602/spij-juz-k-a-spij]ta konkretna książeczka[/url] nie jest dla dzieci. Wbrew pozorom, bo okładka i ilustracje są zupełnie niewinne. Jej tekst natomiast, przeznaczony już tylko dla mnie, podtrzymywał na duchu. Pokrzepiał w chwilach zwątpienia. Uświadamiał mi, że nie jestem sam w tej matni. Gdzieś tam są tysiące rodziców zaciskających zęby, nucących bez końca „Ach śpij, kochany…” dodając w myślach mięsiste epitety. Dzieląc się książeczką z alternatywnymi kołysankami pod sugestywnym tytułem [url=http://lubimyczytac.pl/ksiazka/117602/spij-juz-k-a-spij]"Śpij, k..., śpij"[/url] chcę dodać Wam otuchy. Nawet jeśli Wasze dziecko daje Wam w kość wieczorową porą, nie poddawajcie się. Jest nadzieja. Być może będzie lepiej... przy kolejnym egzemplarzu!]]> https://blogi.mamadu.pl/114971,husiu-husiu-tatusiuhttps://blogi.mamadu.pl/114971,husiu-husiu-tatusiuThu, 06 Nov 2014 18:10:39 +0100Jedną z najbardziej obleganych zabawek na placu zabaw są huśtawki. Zabawa jaką dostarczają dzieciom polega na rytmicznym kołysaniu się tam i z powrotem. Dzieci uwielbiają ten stan, kiedy błędnik dostarcza im mocnych wrażeń. Wołają jeszcze, jeszcze wyżej! Zbudowanie dziecku ogrodowej huśtawki nie jest rzeczą łatwą – przeżyłem to ostatniego lata – łatwiej jest jednak zbudować model tej konstrukcji. Co prawda nie trzeba wyjaśniać dzieciom zasady działania tego urządzenia, ale jej model może być przez dzieci wykorzystany jako zabawka. Zaproponujmy zatem zbudowanie huśtawki dla misiów i lalek. Będziemy potrzebować dwa sznurki równej długości, plastikowe lub papierowe pudełko, dziurkacz lub nożyczki i mebel, który posłuży, jako wspornik. Jeśli dysponujecie krzesłem, którego nogi wspiera dodatkowa pozioma listwa to jest to dobry przykład. Zaczniemy od wykonania w pudełku czterech otworów – po dwa w naprzeciwległych bokach pudełka. Można je wykonać dziurkaczem lub nożyczkami. Następnie należy zamocować dwa krańce sznurka w dwóch otworach jednego boku pudełka – wcześniej pamiętając przewlec sznurek przez listwę krzesła. Analogicznie drugi sznurek. W ten sposób otrzymamy pojemnik (pełniący funkcję krzesełka) wiszący na dwóch sznurkach. Jan Amos Jelinek Więcej na temat urządzeń na stronie internetowej: [url=http://www.dzieciecafizyka.pl/urzadzenia.html ]dzieciecafizyka.pl[/url]]]> https://blogi.mamadu.pl/114909,rozowe-okularyhttps://blogi.mamadu.pl/114909,rozowe-okularyTue, 04 Nov 2014 18:28:04 +0100Okulary przeciwsłoneczne służą do ochrony wzroku przed nadmiarem promieni słonecznych. Podobno małe dzieci powinny być przyzwyczajone do nadmiaru słońca. To dorośli dla własnej przyjemności korzystają z przyciemnionych szkieł. Sposób ich działania można nie tylko pokazać dzieciom, ale także na podstawie tych informacji pokazać, jak wygląda świat zza szkieł innego koloru. Do ich wykonania może posłużyć folia różnokolorowa - można ją dostać w sklepach z materiałami biurowymi (np. jako folia do bindowania). Największe wrażenia dostarcza czerwona folia, ale oprócz niej warto zaopatrzyć się w inne kolory (niebieską, zieloną, żółtą). Folie można (ale nie trzeba) ciąć. Można też z papieru wykonać okulary, w których będą wymienialne szkła (folie). Zaczniemy od przyglądania się światu zza okularów.  Najpierw za pomocą np. zielonej folii będzie można zobaczyć, jak zielone liście staja się bardziej ciemne, a niebo staje się lekko żółte. Efekt działania czerwonej folii można zastosować podczas wykonywania rysunku. Na przykład narysujmy czerwoną biedronkę na zielonym liściu. Po nałożeniu czerwonych okularów biedronka magicznie zniknie! Jan Amos Jelinek [url=http://www.dzieciecafizyka.pl/eksperymenty/filtrczerwonyizielony/filtrczerwonyizielony.html ]Więcej o właściwościach czerwonej folii na dzieciecafizyka.pl[/url]]]> https://blogi.mamadu.pl/115023,dlaczego-tez-walcze-o-lepszyporodhttps://blogi.mamadu.pl/115023,dlaczego-tez-walcze-o-lepszyporodTue, 04 Nov 2014 16:39:15 +0100Kiedy sfotografowałam się z kartką papieru i tym smutnym fragmentem swojej porodowej historii w sekundzie dostałam lawinę odpowiedzi: "nie narzekaj, mogło być gorzej"; "lepiej ciesz się z takiego końca i zdrowego synka" albo "lepiej by było, aby lekarka nic nie mówiła, nie zrobiła cesarki i wyjęła martwe dziecko drogą naturalna?". Faktycznie. Nie byłoby lepiej. Gdy czytam: "U nas położna powiedziała na głos do lekarki "to teraz trzymaj kurwa główkę, jak wypadła" – wiem, że i tak miałam wielkie szczęście. I tym bardziej jestem wściekła. Akcja [url=http://piotrpacewicz.mamadu.pl/114465,jak-rodzic-po-ludzku-zmienilo-polskie-porodowki]"Rodzic po ludzku"[/url] wyciągnęła na światło dzienne patologie polskich porodówek i od lat pomaga zmieniać porody nad Wisłą w doświadczenie, które nie musi być traumatyczne i upokarzające. Ba! Może być piękne. Może być intymne. Może być doświadczeniem kobiecej mocy i siły. Może być doświadczeniem obojga rodziców. Jeszcze dwie dekady temu – nie do pomyślenia. To dzięki "Rodzić po ludzku" i wszystkiemu co zadziało się przez ostatnie 20 lat od startu akcji na sali porodowej mógł być ze mną mąż i dawać mi wsparcie, o jakim nawet nie marzyłam. Pewnie także dzięki tej akcji w mojej przaśnej salce porodowej znalazły się piłka i drabinki, a moja położna z przydziału w trymiga przeszkoliła Tatę Mikroba z takiej techniki masażu, jakiej w szkole rodzenie nie uczyli, a tylko ona przynosiła mi ulgę. Wiem, że wiele się zmieniło. I zmienia nadal. Zmieniły się procedury. Zmienia się system. I chwała Panu! Niestety, procedury to nie wszystko. Mimo znakomitych, międzynarodowo kolaudowanych procedur, z polskimi porodówkami nadal jest coś nie tak. Co? A raczej kto? Bo najczęściej chodzi o ludzi. Najprostsza odpowiedź – nie zmienili się ludzie. Ich mentalność. Ich podejście. Ich "kultura pracy". Ich poziom empatii. Tak, wiem, to są wszystko jednostkowe przypadki, bo tak ogólnie to jest dobrze, nasi lekarze to wspaniali fachowcy. Nasze położne chodzą w różowych fartuszkach. Ale jak widzę setki lajków i udostępnień [url=http://mamadu.pl/115001,kobiety-same-chca-zmienic-porodowki-ruszyla-nowa-akcja-w-internecie]tekstu MamaDu o akcji #lepszyporód[/url], jak czytam historie wypisane na kartkach, jak w komentarzach sypią się wspomnienia, od których włos się jeży na głowie, to mam spore wątpliwości, co do jednostkowości tych przypadków. Trochę ich za dużo. Sytuacji porodu nie da się porównać chyba z żadną inną. To z pewnością doświadczenie z gatunku granicznych. I cała ta opowieść o jednoczesnym pięknie i bólu, który się zapomina. O niebywałym cierpieniu i radości, która wszystko przyćmiewa. O krańcowym wycieńczeniu i satysfakcji, która w końcu góruje nad największą traumą – to wszystko prawda. Na szczęście i nieszczęście. Bo to jest jednocześnie opowieść o pewnej specyficznej sytuacji społecznej. Sytuacji rodzącej kobiety. Czasem także sytuacji towarzyszącej tej kobiecie osoby. Opowieść o całkowitym ubezwłasnowolnieniu. O totalnym zdaniu się na łaskę i niełaskę personelu medycznego. O tym, jak trudno domagać się respektowania swoich praw i godności, gdy Twoim ciałem targają skurcze i ból nie do opisania. Jak niebywałej odwagi wymaga walka o przyzwoite traktowanie, gdy na szali jest zdrowie i życie Twojego dziecka. I Twoje własne. Jak łatwo schować "dumę" do kieszeni, gdy toczy się gra o wszystko. Dlatego właśnie tak łatwo zapominamy, zaklejamy nasze mniejsze i większe porodowe rany kolorowym plasterkiem: "przecież dobrze się skończyło". Nie chcemy do tego wracać. Bo to zbyt bolesne. Niepotrzebne. Ale od zapominania nic się nie zmieni. Cieszę się, że kobiety w ten prosty sposób dają wyraz swojej niezgodzie na złe traktowanie na porodówkach. I nie mówię tu o błędach w sztuce, zaniedbaniach, które kończą się zgonem albo kalectwem. I które są przestępstwami. Mówię o szeroko pojętym "podejściu do pacjentki". Nie widzę powodu, dla którego my – płatniczki, podatniczki, konsumentki, klientki – możemy się słusznie domagać szacunku i porządnego wykonywania swojej pracy od wszystkich usługodawców świata z wyjątkiem lekarzy i położnych. I nie przyjmuję argumentu o kiepskich zarobkach albo zmęczeniu. Mam swoją osobistą teorię, że w kraju, w którym filmy o lekarzach, nawet najlepszych, tytułuje się "Bogowie", a źle pojęta solidarność zawodowa jest ponad WSZYSTKO, nie może być dobrze w tym względzie. Ale to tylko moja teoria.]]>Do dziś się zastanawiam, czy to moja wina, że nie umiałam urodzić? https://blogi.mamadu.pl/115003,aktywna-w-ciazyhttps://blogi.mamadu.pl/115003,aktywna-w-ciazyMon, 03 Nov 2014 14:03:21 +0100Naturalne, że będąc w ciąży, chcemy jak najlepiej zadbać o swoje zdrowie i kondycję, by stworzyć najlepsze warunki dla rozwoju naszego dziecka. Wiemy, że trzeba uważać na to, co jemy i pijemy, wysypiać się, spędzać czas na świeżym powietrzu. Chcemy też pozostać w dobrej formie fizycznej, przygotować się do porodu, a po porodzie nie mieć problemów z powrotem do sylwetki sprzed ciąży. Dlatego pojawia się temat ćwiczeń w ciąży. Wg badań, wybrane ćwiczenia fizyczne pod kierunkiem profesjonalistów mają pozytywny wpływ na organizm matki, przebieg ciąży, porodu i połogu. U kobiet ciężarnych aktywnych fizycznie obserwuje się wyższy odsetek ciąż o prawidłowym przebiegu, zakończonych w terminie i rzadsze występowanie powikłań. Dzięki ćwiczeniom możemy ograniczyć lub nawet wyeliminować pewne dolegliwości, jak uczucie zmęczenia, bóle kręgosłupa, problemy z oddychaniem, nadmierny przyrost masy ciała czy rozstępy skórne. Ruch ma też bardzo pozytywny wpływ na naszą psychikę, pomaga się odprężyć, poprawia nastrój, dodaje energii. Ponadto, wg badań, dzieci matek aktywnych w ciąży, są mniej narażone na otyłość i lepiej się rozwijają. Mnóstwo korzyści! Warto jednak do tematu podejść z głową i pamiętać o kilku zasadach. Ciąża to nie choroba- często słyszymy to zdanie. Jednak pamiętajmy, że ciąża to jednak stan odmienny. Zmiany, które zachodzą w tym czasie w naszym organizmie, są ogromne. Mają charakter anatomiczny, fizjologiczny, biomechaniczny, zachodzą w poszczególnych narządach, jak i w całych układach. Dzieje się tak wiele ważnych rzeczy, których nie powinnyśmy zakłócać... Regularne ćwiczenia zalecane są wszystkim zdrowym kobietom w ciąży, jednak pamiętaj o kilku kwestiach. [b]Po pierwsze, ciąża musi być niepowikłana[/b]. Zanim zaczniesz ćwiczenia, upewnij się, że wg lekarza prowadzącego, nie ma żadnych przeciwwskazań do ćwiczeń. Oczywiście poinformuj ginekologa o jaką konkretnie aktywność fizyczną chodzi. Czasem lekarze „na wszelki wypadek” odradzają kobietom ćwiczenia. Jeśli powiesz, że będziesz ćwiczyć pod okiem profesjonalisty, przygotowanego pod kontem aktywności kobiet ciężarnych i wysiłek będzie umiarkowany, dostosowany do twojego samopoczucia, myślę, że nie powinno być problemów. Oczywiście, jeśli ciąża jest niezagrożona. [b]Po drugie, pamiętajmy, że każda ciąża jest inna[/b]. Nie porównujmy się do koleżanki, która uprawiała jogging w ciąży, czy regularnie pływała. Nawet u tej samej kobiety każda ciąża przebiega inaczej. Ćwiczenia, które służyły nam za pierwszym razem, mogą okazać się niekomfortowe w kolejnej ciąży. Ja w pierwszej ciąży prawie do końca chodziłam na basen i czułam się świetnie. W drugiej ciąży, przez częste infekcje układu moczowego, ani razu nie byłam na pływalni. Zatem słuchaj swojego organizmu! Ćwicz, jeśli dobrze się czujesz w trakcie i po ćwiczeniach. Dozuj wysiłek do swojego samopoczucia. Jeśli jesteś senna, zmęczona, lepiej się połóż niż zmuszaj do treningu. Twoje ciało podpowie Ci, czego mu potrzeba. Oczywiście, czasem to zwykłe lenistwo powoduje, że wolimy zostać w domu. To już musimy rozegrać same ze sobą :) Może wystarczy przypomnieć sobie, jak świetne samopoczucie miałyśmy po ostatniej dawce ruchu? [b]Po trzecie, nie bez znaczenia jest twoja aktywność przed ciążą[/b]. Jeśli wcześniej nie ćwiczyłaś regularnie, według zaleceń ACOG (American College of Obstetricians and Gynecologists) możesz rozpocząć ćwiczenia (oczywiście na bezpiecznym poziomie, dostosowanym do twoich możliwości, niepowodującym zmęczenia) już w 8 tygodniu ciąży. Ja polecam jednak swoim klientkom, które wcześniej nie ćwiczyły, by przyszły na zajęcia dopiero w drugim trymestrze, po przesiewowym badaniu usg i kontroli ginekologa. Jeśli wszystko jest dobrze i lekarz wyrazi zgodę, zapraszam na ćwiczenia! :) Inaczej jest z kobietami, które już wcześniej ćwiczyły systematycznie. Jeśli samopoczucie im na to pozwala, mogą od początku ciąży utrzymać swoją aktywność, pod warunkiem, że sport, który uprawiają, nie niesie ryzyka urazów, upadów i nie jest zbyt obciążający fizycznie. Amerykański Kongres Ginekologów i Położników odradza, m.in. jogging ponad 3km dziennie, jazdę konną, narty, nurkowanie. Zaleca natomiast marsze i spacery, pływanie, rower stacjonarny, ćwiczenia mięśni dna miednicy, oddechowe i relaksacyjne. Ja zdecydowanie polecam specjalne zajęcia w klubach fitness czy szkołach jogi dedykowane konkretnie kobietom w ciąży. Zachęcam do udziału w nich też kobiety regularnie trenujące i znające swoje możliwości. Poznają tam zalecenia i przeciwwskazanie do konkretnych ćwiczeń i będą mogły zmodyfikować swój trening, by był bezpieczny dla nich i dla dziecka. [b]Po czwarte, uważaj na swoje mięśnie brzucha[/b]. W zaawansowanej ciąży są ona znacznie rozciągnięte, a robienie „brzuszków” w tym okresie zamiast im pomóc, może zaszkodzić i doprowadzić do rozstępu mięśni prostych brzucha. Idzie za tym ryzyko przepukliny, brzuch będzie wyglądał nieestetycznie, a powrót do formy będzie znacznie utrudniony… Oczywiście, na początku ciąży, gdy mięśnie nie są jeszcze rozciągnięte, nie ma takiego ryzyka i wtedy w programach dla kobiet w ciąży wykonuje się pewne ćwiczenia na mięśnie brzucha, ale są one specjalnie dobrane. [b]Po piąte, unikaj długotrwałych, intensywnych ćwiczeń rozciągających[/b]. W czasie ciąży, gdy organizm przygotowuje się do porodu, w krwi zwiększa się poziom relaksyny, stawy (więzadła)zaczynają się rozluźniać, stają się przez to mniej stabilne i bardziej podatne na uszkodzenia. Z tego też powodu nie zaleca się długiego rozciągania biernego, ponieważ jeszcze bardziej rozluźni to stawy i może spowodować późniejsze problemy z nimi. Jednak delikatne ćwiczenia rozciągające konkretne partie mięśniowe będą bardzo korzystne, rozluźnią napięte mięśnie i np. przyniosą ulgę w przypadku bólów pleców. [b]Po szóste, w zaawansowanej ciąży unikaj ćwiczeń w leżeniu na plecach[/b]. W ciąży zwiększa się ciśnienie żylne w żyle głównej dolnej przez ucisk rosnącej macicy. W pozycji leżącej na wznak ucisk będzie większy, więc zmniejszy się dopływ krwi do serca i może spowodować objawy niedokrwienia i omdlenie. [b]Po siódme pamiętaj, że w ciąży oddychasz nie tylko dla siebie[/b]. Twoje dziecko również potrzebuje odpowiedniej ilości tlenu. Wydawać by się mogło, że każdy z nas umie oddychać, bo przecież oddychamy automatycznie, przez cały czas. Niestety, często nieprawidłowo… A to, poza niedotlenieniem, przyczyniać się może np. do bólów pleców i szyi. Oddech to poza tym cenne narzędzie przywracające nam równowagę, stanowi połączenie ciała i umysłu. Dodaje energii bądź uspokaja, w zależności jak nim pracujemy. Jeśli nauczysz się, jak to robić, podczas porodu będziesz mogła dostarczyć swojemu dziecku odpowiedniej ilości tlenu, kiedy przyjdzie skurcz. W dodatku prawidłowy oddech uspokaja ciało i łatwiej zniesiesz ból. [b]Ćwiczenia oddechowe[/b] w ciąży mogą być też świetnym sposobem na nawiązanie więzi z dzieckiem! [b]Po ósme, ćwicz mięśnie dna miednicy[/b]. W ciąży i podczas porodu ulegają one osłabieniu. A wiąże się z tym problem nietrzymania moczu, mniej satysfakcjonujące życie seksualne, czy obniżanie się narządów rodnych. Ćwiczenia pomogą ci też w drugiej fazie porodu i zmniejszają ryzyko pęknięcia krocza. Jednak ćwiczenia raz w tygodniu, w szkole rodzenia czy na zajęciach dla kobiet w ciąży, to za mało! Jeśli nauczysz się odpowiednio ćwiczyć mięśnie, rób to regularnie sama, najlepiej codziennie. [b]Po dziewiąte, zmniejsz intensywność ćwiczeń[/b]. Tętno spoczynkowe kobiety w ciąży jest nieco wyższe, co oznacza, że szybciej wchodzi na kolejne etapy intensywności treningu i łatwiej się męczy. Wysiłek powinien być więc znacznie mniej intensywny niż przed ciążą. [b]Po dziesiąte, uważaj na ćwiczenia związane z asymetrycznym ustawianiem miednicy[/b], np. ćwiczenia na orbitreku, zajęcia fitness ze stepem, chodzenie po schodach. Jest to związane z poszerzeniem chrząstkozrostu krzyżowo-biodrowego oraz spojenia łonowego (już od około 10 tygodnia ciąży) i ograniczeniem ruchomości miednicy, przez co taka aktywność może wywołać ból w rejonie miednicy. Będąc aktywną w ciąży, pamiętaj, że to nie czas na bicie rekordów czy zdobywanie super formy. Tym zajmiemy się po porodzie :) Aczkolwiek, ruch to zdrowie i o ile nie ma przeciwwskazań zdrowotnych, nie rezygnuj z niego w tym okresie! Skorzysta na tym twoje dziecko, twoje ciało i twoja psychika. Miłych ćwiczeń! :)]]> https://blogi.mamadu.pl/114975,zrobmy-sobie-zdjeciehttps://blogi.mamadu.pl/114975,zrobmy-sobie-zdjecieMon, 03 Nov 2014 11:03:01 +0100Początki aparatu fotograficznego możemy doszukiwać się już w starożytności. Arystoteles i Euklides nie wykorzystywali co prawda kliszy fotograficznej, ani soczewek, ale za pomocą niewielkiego otworu byli w stanie obserwować odbite zjawiska z otoczenia. Dzisiejsze aparaty fotograficzne mają nie wiele wspólnego z urządzeniem starożytnych (camera obscura). Wbrew pozorom jednak pojawienie się aparatów cyfrowych ułatwia wyjaśnienie zasady działania tych urządzeń w przeciwieństwie do aparatów na kliszę. Po naciśnięciu zdjęcia na ekranie aparatu natychmiast pojawia się zdjęcie. Żeby wyjaśnić dzieciom zasadę działania matrycy aparatu (lub wcześniej kliszy fotograficznej) można powrócić do pomysłu[url=http://video.nationalgeographic.com/video/magazine/ngm-camera-obscura] camery obscura.[/url] Zacznijmy od zademonstrowania dzieciom działania lupy. Doświadczenie najlepiej przeprowadzić w większym pomieszczeniu, w którym okna znajdują się na jednej ścianie (3 ściany są „ciemne”). Do przeciwległej do okna ściany należy zbliżyć lupę. Zbliżając ją i oddalając od ściany można wyostrzyć powstający obraz. Będzie to widok przeciwległej ściany z oknem. Dla wyjaśnienia dzieciom zasady działania matrycy aparatu cyfrowego można nakleić na ścianie kartkę papieru i odrysować odbity obraz. Jan Amos Jelinek Więcej o aparacie dla dzieci na [url=http://www.dzieciecafizyka.pl/eksperymenty/cameraobscura/cameraobscura.html ]dzieciecafizyka.pl[/url]]]> https://blogi.mamadu.pl/114969,proca-w-reku-dzieckahttps://blogi.mamadu.pl/114969,proca-w-reku-dzieckaSat, 01 Nov 2014 09:10:07 +0100Wojna, choć dzieje się daleko nie jest obca dzieciom w wieku przedszkolnym. Dochodzą do nich strzępy informacji z radia i telewizji. Dopytują dorosłych kim są rycerze, kowboje i żołnierze. Używają zabawkowych broni i mieczy. Odgrywają scenki bitewne zadając sobie nawzajem ataki. Choć nie jestem zwolennikiem demonstrowania dzieciom siły, ani przemocy walki to jednak nie widzę nic zdrożnego w nauce posługiwania się taką bronią jak proca. Wychodzę z założenia, że jeśli dzieci będą wiedziały do czego służy broń i co groźnego może ona uczynić będą one mogły dbać o własne bezpieczeństwo. Oczywiście, nie oznacza to, że można dzieci pozostawić same sobie, ale należy ich doglądać ze względu na wzajemne pomysły, które mogą doprowadzić do katastrofy. Zbudowanie z dziećmi procy ma sens tylko wtedy, gdy zaraz po zbudowaniu wskażemy cel do którego dziecko będzie strzelać. Podobnie jest – uważam – z papierowymi samolotami, których bezmyślne puszczanie w powietrze również może doprowadzić do nieszczęścia. Do budowy procy niezbędna jest deska (ok. 30 cm długa, 10 cm szeroka i 1 cm gruba). Do węższej ścianki deski można przybić dwoma pinezkami dwa krańce gumy (z pasmanterii). A po drugiej stronie deski (do węższej ścianki) za pomocą gwoździa przybić jeden ze spinaczy do bielizny. Tak stworzona proca będzie miotała niewielkimi papierowymi kulkami. Aby wykonać strzał należy naciągnąć gumę i przełożyć ją przez rozwarty spinacz i włożyć do środka gumy niewielką uformowaną z papieru kulkę. Wielkość kulki powinna być taka, aby po zamknięciu spinacza kulka utrzymała się przy naciągniętej procy, a po otworzeniu spinacza, aby wystrzeliła do celu. Uwaga, celem nie mogą być ani ciało człowieka ani zwierzęcia; nie można też pozostawiać po sobie niesprzątniętych papierków po strzelaninie. Jan Amos Jelinek Więcej o urządzeniach na[url=http://www.dzieciecafizyka.pl/urzadzenia.html] dzieciecafizyka.pl[/url]]]>Zabawa i nauka idą w parze. https://blogi.mamadu.pl/114973,mlody-ojciec-stary-ojciec-jaki-jest-najlepszy-wiek-na-bycie-ojcemhttps://blogi.mamadu.pl/114973,mlody-ojciec-stary-ojciec-jaki-jest-najlepszy-wiek-na-bycie-ojcemSat, 01 Nov 2014 08:45:00 +0100Jaki wiek jest najlepszy dla mężczyzny, aby mieć dziecko? Czy im szybciej tym lepiej? A może lepiej poczekać, aż sytuacja materialna i styl życia nieco się ustabilizują? Zastanawiam się ostatnio nad tym jakie ma to konsekwencje dla dziecka i dla jego ojca. Uprzedzam, że może mi wyjść subiektywnie, ale nadal uważam, że dla mężczyzny optymalny czas na zostanie ojcem jest szeroki i pomiędzy 20-tym a 40-tym rokiem życia zalety i wady wieku są niewiele znaczące w zestawieniu z samym faktem dania życia nowej istocie i BYCIA OJCEM. I tak, poniżej 20-tki i powyżej 50-tki zostanie ojcem uważam za coś ekstremalnego, a ojcowie w takim wieku muszą się mierzyć z problemami zupełnie innej kategorii. Kiedy w rozmowach na temat dzieci pojawia się temat wieku, w którym najlepiej mieć dzieci zazwyczaj mamy na myśli wiek kobiety. W badaniach społecznych także najłatwiej znaleźć dane na temat preferencji prokreacyjnych kobiet, a nie mężczyzn. Jest to jeden z obszarów, w których nasza rola i opinia mają drugorzędne znaczenie. I pewnie słusznie. O ile wiek, w którym zostaje się ojcem może mieć marginalne znaczenie dla społeczeństwa, o tyle ma duże znaczenie dla dziecka, które ów ojciec ma wychować. Statystycznie, facet w Polsce zostaje ojcem w wieku około 30. lat. Jeszcze 14 lat temu (w 2000) było to 27 lat.[block position="inside"]110685[/block]Zastanawiam się więc jak to jest zostać ojcem w wieku 20., 30. i 40. kilku lat… [b]ojciec 20+[/b] [photo position="inside"]263553[/photo] Coraz rzadszy gatunek ojca. Podziwiam facetów takich jak Blog Ojciec (i matki takie jak Nishka!). Zaczynają młodo i mam wrażenie, że wykorzystują życie pełniej. Mając 20 parę lat człowiek jeszcze nie zna dobrze samego siebie. Zazwyczaj nie miał jeszcze okazji sprawdzić się w wielu rolach. Pogodzenie ambicji, by zdobyć doświadczenie, uznanie, czy wyjątkową wiedzę w jakiejś dziedzinie jest baaardzo trudne gdy ma się małe dzieci. Jeśli młody tatuś nie stanie na wysokości zadania może wyhodować żale, które znajdą w pewnym momencie ujście w domu. Jeśli w ciągu najbliższych paru lat uda Ci się zbudować zdrowe więzi z dzieckiem, z partnerką będziecie się rozumieć bez słów, a w pracy zachowasz poziom frustracji na bezpiecznym poziomie – będziesz zwycięzcą. Po 30-tce będziesz miał samodzielne dziecko i będziesz znów planował jak zdobyć świat mając za sobą drużynę sojuszników w domu. Wystarczy spojrzeć na Nishkę. Odchowała dzieci i została sławną blogerką. Ot tak! [b]ojciec 30+[/b] [photo position="inside"]263551[/photo] To obecnie najpopularniejszy wiek na zostanie ojcem. Szczególnie wśród mieszczuchów. Zazwyczaj ma się już jakieś doświadczenie zawodowe i reputację pozwalającą czuć się pewnie i pozwalającą na zapewnienie odpowiednich przychodów. Imprezy do białego rana zaczynają nudzić. I powoli zaczyna się człowiek zastanawiać, co zrobić, żeby nie wyglądać za kilka lat głupio grając na PS3. Rozwiązanie jest proste – zrobić sobie dziecko. Mini człowiek będzie świetną wymówką, bo przecież trzeba nadążać, uczestniczyć i starać się zrozumieć nowe pokolenie, prawda? [b]ojciec 40+[/b] [photo position="inside"]263555[/photo] Myślę, że istnieje ryzyko, że między dzieckiem, a dojrzałym facetem będzie dystans wieku, który może być trudny do przekroczenia w wielu kwestiach. Z drugiej strony, jeśli z wiekiem faceta będzie się wiązać większa świadomość tego, jak cenne jest rodzicielstwo i będzie tym bardziej zaangażowany w budowanie silnych więzi z latoroślą, to… pod wieloma względami może to być najlepsza z 3 opcji. Z wielką szansą na odkrycie nowej i dojrzałej młodości około 50-tki. Nie polegającej na uganianiu się za małolatami w kabriolecie, a na aktywnościach i podróżach z mniejszą kopią człowieka. Myśląc o tym temacie, jeszcze przed napisaniem tego tekstu, zastanawiałem się nad tym, który wiek jest najlepszy na bycie ojcem i rozpatrywałem plusy i minusy. Teraz jednak myślę, że chciałbym spróbować ojcostwa w każdej z kategorii wiekowych. W sumie pierwsze dziecko miałem w wieku 29 lat, a drugie – 31. Jest więc szansa, że załapię się też na 3, najstarszą kategorię!]]> https://blogi.mamadu.pl/114933,gdy-zabijasz-swoje-dzieckohttps://blogi.mamadu.pl/114933,gdy-zabijasz-swoje-dzieckoThu, 30 Oct 2014 20:47:41 +0100 https://blogi.mamadu.pl/114907,fontanna-w-wanniehttps://blogi.mamadu.pl/114907,fontanna-w-wannieThu, 30 Oct 2014 10:12:18 +0100Codzienna czynność każdego rodzica. Jedne pociechy uwielbiają wodę inne uciekają na sama myśl o wodzie i mydle. Zabawy z wodą to wspaniała okazja do kształtowania wiedzy na temat właściwości tego płynu, a także dostarczania informacji na temat sposobu działania urządzeń związanych z wodą. Jednym z nich jest fontanna. Do jej wykonania należy skleić taśmą klejąca kilka plastikowych słomek, jedna za drugą (można też wykorzystać wężyk sylikonowy zakupiony ze sklepu zoologicznego). Jeden koniec tego wężyka należy włożyć do butelki typu PET. Po napełnieniu wodą tej butelki możemy uznać, ze nasza fontanna jest gotowa. Teraz wystarczy ją uruchomić - ustawić butelkę nieco wyżej poziomu wanny i wkładając drugi koniec do ust wyssać z niej powietrze. Jeśli wężyk w butelce będzie zanurzony w wodzie to w miejsce powietrza będzie wchodziła woda, która zacznie sama spływać. Aby całe urządzenie zadziałało należy pamiętać, aby dysze fontanny trzymać niżej niż poziom wody w butelce. Jan Amos Jelinek [url=http://www.dzieciecafizyka.pl/urzadzenia/fontanna/fontanna.html ]Więcej o fontannie dla dzieci na dzieciecafizyka.pl[/url]]]>Jak zrobić własnoręcznie fontannę? https://blogi.mamadu.pl/114685,wara-od-mojej-macicy-wszystkimhttps://blogi.mamadu.pl/114685,wara-od-mojej-macicy-wszystkimFri, 17 Oct 2014 19:18:34 +0200 https://blogi.mamadu.pl/114523,batyskafhttps://blogi.mamadu.pl/114523,batyskafWed, 08 Oct 2014 16:20:54 +0200Nie każde dziecko miało możliwość widzieć morze Bałtyckie, a jeszcze mniej oglądać jego głębiny. Codzienna kąpiel w wannie również nie generuje wystarczającego doświadczenia. Niekiedy jedyną szansą na poznanie głębin oceanu i morza są programy edukacyjne w telewizji. Dzieci oglądają w niej urządzenia, za pomocą których człowiek jest w stanie zanurzyć się bardzo głęboko. Przykładem takich urządzeń jest [url=http://mamadu.pl/t/83,zabawki]batyskaf.[/url] [url=http://mamadu.pl/t/85,zabawy]Model[/url] tego urządzenia można zbudować wykorzystując kuchenne przedmioty. Zacznijmy od dużego, szklanego pojemnika (np. misy), którą napełnijmy wodą. Włożymy do niej odwróconą do góry dnem szklankę i po dotknięciu dna zapytamy dzieci, czy w szklance jest woda? Wiele dzieci ulegnie iluzji poziomu wody i wskaże zapewne, że jest pełna wody. Aby udowodnić im, że tak nie jest można na taflę wody położyć piłeczkę ping-pongową, korek lub kawałek styropianu. Unosząc się na wodzie będzie on wskazywał poziom wody. Teraz ponownie włóżmy do wody szklankę obróconą do góry dnem, tym razem dbając, aby piłeczka (lub inny przedmiot unoszący się na wodzie) znajdował się wewnątrz szklanki. Po dociśnięciu do dna okaże się, że spławik leży na dnie – udowodni tym samym, że w szklance jest powietrze. Tak więc teraz można „bezpiecznie” przykleić taśmą dwustronną do dna szklanki niewielką postać (np. z klocków lego lub duplo) i przyłożyć ją do dna. Bezpiecznie będzie mogła oglądać morskie krainy naszej kuchennej miski. Jan Amos Jelinek Więcej o batyskafie na[url= http://www.dzieciecafizyka.pl/urzadzenia/batyskaf/batyskaf.html] dzieciecafizyka.pl[/url]]]>Batyskaf. https://blogi.mamadu.pl/114487,matka-gorniczka-czyli-o-kobietach-w-kopalni-wywiad-z-karolina-baca-pogorzelska-autorka-ksiazki-babska-szychtahttps://blogi.mamadu.pl/114487,matka-gorniczka-czyli-o-kobietach-w-kopalni-wywiad-z-karolina-baca-pogorzelska-autorka-ksiazki-babska-szychtaTue, 07 Oct 2014 11:40:33 +0200Zakaz pracy kobiet pod ziemią został zniesiony ledwie 6 lat temu. Ale kobiety w kopalniach są obecne od zawsze. Komu mel­dują się po wyjeździe spod ziemi? Czy poz­wolą swo­im dzieciom pra­cować w kopalni? Czy mają dokąd wracać po urlopie macierzyńskim? – pytam dziennikarkę, ekspertką ds. górnictwa i autorkę książki "Babska szychta" Karolinę Bacę-Pogorzelską [b]boska matka: Czym się zaj­mują kobi­ety w gór­nictwie przede wszys­tkim? Bo mimo zniesienia zakazu pracy po ziemią na przodek się chyba nie pchają?[/b] Na przodek nie, ale pod ziemią jest dużo innych stanowisk, które mogą zaj­mować panie. Mogą być geologami albo na przykład mier­niczymi. A jedna z moich bohaterek jest szty­garem wenty­lacji i reg­u­larnie zjeżdża pod ziemię. Niem­niej jed­nak panie, które stanowią ok. 10 proc. kopal­ni­anych załóg, w więk­szości pracują na powierzchni, choć nie tylko w admin­is­tracji. Mogą pra­cować w lam­powni czy markowni, czyli wydawać zjeżdża­ją­cym na dół lampy, aparaty ucieczkowe, numerowane blaszki czy dyski­etki pozwala­jące na iden­ty­fikację, kto jest na dole. Ale trzeba powiedzieć, że na górze nie zawsze jest łatwiej. Choćby praca na tzw. płuczce (czyli w zakładzie prz­eróbki mechan­icznej węgla, który zna­j­duje się na powierzchni), w dużym zapyle­niu i hałasie jest cięższa niż niek­tóre prace wykony­wane pod ziemią. A na płuczce pracuje sporo pań. [photo position="inside"]261795[/photo][b]Bycie matką, żoną czy córką górnika wiąże się z życiem w ciągłym napię­ciu i niepewności. Pewnie można przy­wyknąć, ale jed­nak. A bycie matką-górniczką? Czy Twoje bohaterki, zwłaszcza te pracu­jące na trud­nych, ryzykownych stanowiskach, decy­dują się na dzieci? [/b] Posi­adanie górnika w rodzinie to w ogóle ner­wówka. Mój pradzi­adek i dzi­adek byli górnikami, więc jak moja bab­cia w 2007 r. usłyszała, że i ja zjeżdżam na dół, to w sumie się nie dzi­wię, że się za głowę łapała. Tak, jak faceci gór­nicy są ojcami, tak panie gór­niczki są matkami. Moje bohaterki zgod­nie przyz­nały, że i czas ciąży i urlopu macierzyńskiego czy wychowaw­czego wspom­i­nają dobrze, bo zawsze miały dokąd wró­cić, nikt nie próbował się ich pozbyć z pracy. Tuż po pre­mierze „Bab­skiej szy­chty” syna urodz­iła pani Ania Krasnodęb­ska, która na co dzień pracuje na dole jako szty­gar wenty­lacji. I na ile ją poz­nałam, to wiem, jak kocha swoją pracę i myślę, że będzie chci­ała wró­cić do kopalni Murcki-Staszic. Bycie matką-górniczką na pewno nie jest łatwe, ale czy w ogóle bycie matką jest łatwe? Dziew­czyny w gór­nictwie muszą być twarde i są, dlat­ego świet­nie godzą swoją pracę w kopalni z pracą mamy. Niek­tóre z moich bohaterek mają więcej niż jedno dziecko, niek­tóre mają dorosłe dzieci. I co? Rodzinna gór­nicza trady­cja często zobow­iązuje. Np. syn pani Iwony Widuch z PG Sile­sia uczy się w tech­nikum na mecha­tron­ika gór­nictwa, a szkoła ma pod­pisaną umowę z JSW gwaran­tu­jącą pracę najlep­szym absol­wen­tom. Ale jak to w gór­nictwie, panie zjeżdża­jące na dół po wyjeździe często muszą się mel­dować najbliższym,choć może po paru lat­ach pracy już rzadziej. A komu w pier­wszej kole­jności? Oczy­wiś­cie mamie. [b]I nie próbują odwieść swoich dzieci od pomysłu zatrud­nienia w gór­nictwie? Naprawdę? [/b] Nie, wręcz prze­ci­wnie. Niek­tóre mówią nawet: „no niestety wybrał inną branżę”. Trady­cja rodzinna w gór­nictwie i taki pokole­niowy zawód to bardzo silna sprawa, zwłaszcza na Śląsku. Poza tym prze­cież nie każdy musi pra­cować na dole. [b] Sto­sunek do kobiet w gór­nictwie jest ambi­wa­lentny. Z jed­nej strony baba na gru­bie przynosi pecha, z drugiej św. Bar­bara– to dla górników ktoś więcej niż patronka, to niemal bogini. Skąd te paradoksy?[/b] Cóż, widocznie jedna baba, św. Bar­bara, była zawsze wyjątkiem potwierdza­ją­cym regułę, że gór­nictwo to męski zawód. I te stereo­typy poku­tują do dziś. A prze­cież coraz więcej kobiet jest w zawodach uważanych za typowo męskie: kierują ciężarówkami, są pilotami samolotów, żołnierzami, polic­jan­tkami. Ja myślę, że gór­nictwo coraz bardziej oswaja się z tym, że panie są w tej branży, ale to musi jeszcze trochę potrwać.[photo position="inside"]261797[/photo][b]Twoje bohaterki dziel­nie to znoszą. I chyba nie tylko ze względu na wyższe niź prze­cięt­nie wynagrodzenia?[/b] Nie, choć kasa też nie jest bez znaczenia, co same przyz­nają (niek­tóre mówią, że wybrały tę pracę ze względu na sta­bil­ność pracy i płacy). One naprawdę lubią to, co robią. A moim celem też nie było jakieś hero­izowanie kobiet w gór­nictwie. I choć rozdział o stereo­ty­pach fak­ty­cznie wyszedł najdłuższy, to moje bohaterki naprawdę nie cier­pią w pracy, w prze­ci­wnym razie by ją zmieniły. [b]Mnie się wydaje, że więcej nawet – praca w gór­nictwie pomaga im się eman­cy­pować, dodaje mocy i wiary w to, że naprawdę w niczym nie ustępują face­tom. Górnikom i nie-górnikom.[/b] Też tak myślę, ale one dalekie są od parafra­zowa­nia hasła „kobi­ety na trak­tory” na na przykład „kobi­ety po kilofy” albo „kobi­ety do kopalń”. Chyba jed­nak taka praca dodaje im swois­tej pewności siebie. [b]A jed­nak Ty piszesz w pewnym momen­cie, że po głębokim namyśle dochodzisz do wniosku, że praca pod ziemią nie jest dla kobiet. Fem­i­nistka we mnie się jeży na takie dictum.[/b] Bo nie byłaś na dole, a ja byłam. Co prawda tylko kilka­dziesiąt razy w ciągu 7 lat mojej pracy z gór­nictwem, ale zawsze. I byłam na przodku, i w ścianie wydoby­w­czej, i jako jedna z dwóch pier­wszych kobiet na najgłęb­szym poziomie wydoby­w­czym w Polsce – 1290 m (JSW, kopal­nia Budryk). I uważam, że to nie są miejsca do reg­u­larnej ośmio­godzin­nej szy­chty dla kobi­ety. Koniec kropka. Zjechać tam raz czy drugi ok, ale robić dzień w dzień? I nie chodzi mi tu o potenc­jalne zagroże­nia. Fizy­cznie kobi­eta nie da tam rady, tak uważam, ale nie musisz się ze mną zgadzać [photo position="inside"]261801[/photo][b]Jak dla mnie, to nie jest praca dobra dla nikogo, ale zostawmy. Pisałaś „Bab­ską szy­chtę” w ciąży, kończyłaś na chwilę przed poro­dem. To dobry czas na pisanie?[/b] Gdy byłam w ciąży ukazała się też pier­wsza książka Gór­nictwo 2_0 „Drugie życie kopalń”. „Bab­ska szy­chta” była w mojej głowie jeszcze wcześniej, ale z kilku przy­czyn ukazała się w tym roku. Dla mnie ciąża to super czas, w którym trzeba robić to, co się lubi. Ja nie mogłam zjeżdżać na dół, więc musi­ałam znaleźć sposób, by być blisko kopalni. W następ­nej ciąży postaram się o kole­jną książkę. [b]No a jak się „Bab­ska szy­chta” ukazała, Zula była już na świecie. Nie przeszkodz­iło Ci to w inten­sy­wnym pro­mowa­niu książki. I prawie wszędzie (w radiu, TV, na kon­gre­sach) towarzyszyła Ci maleńka córka. To było duże wyzwanie?[/b] Owszem, bo to moje pier­wsze dziecko i nie miałam poję­cia, jak się będzie zachowywać. Ale obie stanęłyśmy na wysokości zada­nia. Zosia nie pojechała tylko na katow­icką pre­mierę książki i nagranie w TVP Katow­ice. To dzielna dziew­czyna, od samego początku (moja ciąża przez 5 tygodni była na początku zagrożona). Ona bardzo lgnie do ludzi, jest towarzyska i wesoła. A jak podrośnie, pojedziemy zwiedzać kopal­nie, o których pisałam w pier­wszej książce, m.in. zabytkową Guido czy Królową Luizę. --- [b]Karolina Baca-Pogorzelska[/b] (ur. 1983) pochodzi z Jaworzna. Dzi­en­nikarka, w lat­ach 2003–2013 związana z „Rzecz­pospolitą”, od 2007 r. zaj­muje się gór­nictwem węglowym, od 2012 r. jest inżynierem gór­niczym trze­ciego stop­nia. Górnikami byli jej pradzi­adek i dzi­adek, a kopal­nie stały się nie tylko tem­atem jej pracy zawodowej, ale i pasją – była np. jedną z pier­wszych osób, które dotarły na najgłęb­szy doty­chczas poziom w Polsce – 1290 m w kopalni Budryk. Lau­re­atka m.in. konkursów Głównego Insty­tutu Gór­nictwa (2008 r.) i Wyższego Urzędu Gór­niczego (Kar­bidka 2011). Wraz z fotografem Tomaszem Jodłowskim wydała dwie książki Gór­nictwo 2_0. “Drugie życie kopalń” oraz “Bab­ską szy­chtę”. Mama Zosi.]]>Alek­san­dra Nielaba, geolog w kopalni Rydułtowy-Anna Kom­panii Węglowej https://blogi.mamadu.pl/114457,trener-fitness-z-ekranu-czy-na-zywohttps://blogi.mamadu.pl/114457,trener-fitness-z-ekranu-czy-na-zywoMon, 06 Oct 2014 00:06:14 +0200 https://blogi.mamadu.pl/114401,szczucie-matka-o-rodzicach-w-telewizorzehttps://blogi.mamadu.pl/114401,szczucie-matka-o-rodzicach-w-telewizorzeThu, 02 Oct 2014 11:38:06 +0200 https://blogi.mamadu.pl/114325,milosc-w-rozmiarze-5-xlhttps://blogi.mamadu.pl/114325,milosc-w-rozmiarze-5-xlMon, 29 Sep 2014 10:43:21 +0200Ostatnio przeczytałam wypowiedź pewnej znanej mamy trójki dzieci, która orzekła, że macierzyństwo to jest „hardcore”. Zastanawiam się, co w takim razie mają powiedzieć rodzice, którzy mają czwórkę, piątkę, czy tak jak ja, mam nadzieję niedługo - szóstkę dzieci? Podwójny hardcore? Patologia? Jazda bez trzymanki? A może jeszcze jakoś bardziej dobitnie? Jestem mamą 5 dzieci, spodziewam się szóstego. Czy to już wielodzietność? Nie da się zaprzeczyć, nie da się ukryć. Gdziekolwiek pojawiamy się całą rodziną, to z miejsca wzbudzamy powszechne zainteresowanie, momentami niedowierzanie. Niezależnie czy jest to lotnisko, plaża, czy restauracja – ludzka reakcja jest niemal identyczna. Wiele osób się nam przypatruje, niektórzy nawet pytają, czy to aby na pewno „wszystko” nasze. Czasami bywa całkiem zabawnie. Wielu znajomych i nieznajomych dziwiło się, że zdecydowaliśmy się na taką gromadkę. Kiedy niespełna miesiąc temu potwierdziłam swoją piątą ciążę z szóstym dzieckiem, spotkałam się z różnymi reakcjami - od gratulacji poprzez kompletny szok i panikę w oczach. Muszę jednak sprawiedliwie oddać, że w większości przypadków owe komentarze są bardzo pozytywne i nawet jeśli ktoś był początkowo oszołomiony, to zazwyczaj już po chwili spieszył z gratulacjami. Nie dziwi mnie to absolutnie – wszak dla wielu osób decyzja o założeniu tak dużej rodziny jest nie do pomyślenia. I to nie tylko ze względów finansowych. Kolejna rzecz, która wprawia ludzi w zdumienie, to niewielka różnica wieku, jaka dzieli nasze dzieci. 2-3 lata różnicy to naprawdę mało. Większość par decyduje się na dwójkę, maksymalnie trójkę potomstwa. Czwórka to już ekstremum. Różnice wieku miedzy dziećmi zazwyczaj są zdecydowanie większe niż wspomniane 2-3 lata. Często rodzice starają się o kolejne dziecko dopiero po odchowaniu tego pierwszego – co najmniej do wieku przedszkolno-szkolnego, kiedy maluch osiągnie już jako taką samodzielność. Wychowywanie dwójki czy trójki całkowicie niezaradnych maluchów naprawdę należy do rzadkości. Kto jak kto, ale ja coś na ten temat wiem :) Zajmowanie się w pojedynkę trzylatkiem i dwoma kilkumiesięcznymi niemowlakami jest ogromnym wyzwaniem. A jak do tej całej „ekipy” dołączymy jeszcze sześcio- i ośmiolatka, to próba zapanowania nad całą gromadą nawet „Supernianię” przyprawiłaby o bolesny zawrót głowy i palpitację serca. Gdyby nie było mnie stać na pomoc, pewnie nie zdecydowałabym się na tak dużą rodzinę. Uważam, że jest to jedna z lepszych, jak nie najlepsza decyzja, jaką podjęłam w życiu. Organizacja życia domowego, kontrola nad tym, co dzieje się w naszym domu, gdy jesteśmy w pracy, sprawdzanie jak dzieci radzą sobie w szkole i przedszkolu, wspólne odrabianie zadań domowych, wywiadówki, zakupy, szczepienia, wizyty u lekarzy itp. itd., a do tego wszystkiego dochodzi organizacja dodatkowych zajęć pozalekcyjnych oraz wszelkiego rodzaju atrakcje weekendowe i wakacyjne. Tak właśnie wygląda mój pełen drugi etat i z nieukrywaną przyjemnością się temu rytmowi poddaję. Owszem, korzystam z pomocy niani i nie wyobrażam sobie, aby mogłoby być inaczej – jesteśmy przecież tylko ludźmi, którzy pracują, m.in. po to, by zapewnić swoim dzieciom oprócz miłości, dobry byt i lepszy start. Aby pokazać swoim dzieciom jak najszersze horyzonty. Nie posiadamy żadnych supermocy ani nadprzeciętnych umiejętności. Drażni mnie, że w Polsce publiczne przyznanie się do korzystania z pomocy opiekunki wywołuje często falę krytyki. Nie wspominając, że z tej pomocy korzysta już coraz więcej pracujących matek, które maja "tylko" jedną pociechę. Czy jest to powód do wstydu? Czy przez to mama ma być postrzegana jako ta gorsza matka? Bo nie robi wszystkiego samodzielnie i nie poświęca się dziecku czy dzieciom 24/7? Jako pracująca matka mam na ten temat wyrobione zdanie. Potrafię liczyć i doskonale wiem, ile kosztuje utrzymanie małego dziecka, a co dopiero pięciorga. Dlatego nie wyobrażam sobie, abym mogła zawiesić swoją aktywność zawodową – przede wszystkim z przyczyn finansowych. Bawi mnie powszechne oburzenie, że zatrudnienie opiekunki, tym bardziej do piątki dzieci, to coś dziwnego, bezdusznego i z założenia nagannego. Czy to oznacza, że rodzic się wycofuje i nie wychowuje swoich dzieci? Że nie poświęca im czasu? Że mu nie zależy? Kompletna bzdura! W naszej mentalności niestety wciąż królują stereotypy: dobra matka = matka siedząca w domu i niepracująca, zła matka = matka pracująca i nieobecna w ciągu dnia. Albo albo. Ja świadomie zdecydowałam się na dużą rodzinę, pracę zawodową i pomoc osób, którym ufam i którym przede wszystkim ufają moje dzieci. Czas po pracy i weekendy to nasz czas, który jest bezcenny… Wtedy jesteśmy tylko dla siebie i naszych dzieci. Wychowanie dzieci, to nasze największe życiowe wyzwanie . To przede wszystkim dawanie im przykładu w każdej dziedzinie życia, tłumaczenie im otaczającego świata, ale też nieustanne zapewnianie o poczuciu bezpieczeństwa i okazywanie sobie wzajemnie ogromnej miłości. Nikt nie jest w stanie nas w tym zastąpić. Nas, rodziców. Czy nam się to podoba, czy nie , dzieci nas naśladują, patrzą nam „na ręce”. Dlatego na każdym kroku staramy się przekazać, że w życiu najważniejsza jest rodzina, wzajemna miłość i szacunek, ale też pracowitość, stawianie sobie nowych celów i wyzwań, samodzielność i niezależność finansowa, zdrowie i sprawność fizyczna oraz otwartość na innych ludzi i na świat. Chcę, aby moje córki i synowie właśnie na takie osoby wyrosły, żeby nie uciekały od trudów i pracy, ale żeby też z drugiej strony miały świadomość, że praca nie powinna być tylko źródłem utrzymania, ale też ich pasją. Tak jak jest dla nas. Życie z taką gromadą maluchów to przede wszystkim ogrom plusów. Piątka dzieci, to pięć razy więcej miłości, pięć razy więcej buziaków i przytuleń na dobranoc. No i miłość w rozmiarze 5XL! Moje maluchy bawią się razem, a niewielka różnica wieku pozwala na wiele wspólnych, radosnych, a czasami pełnych kłótni i godzenia się chwil. Myślę, że daję im naprawdę fajne dzieciństwo. Ja sama jestem jedynaczką i pamiętam jak w dzieciństwie przeżywałam, że nie mam w domu żadnego towarzystwa do zabaw. Dzieci mogą też wspólnie rozwijać wiele pasji, a różnice w sprawności fizycznej, mimo że początkowo są duże, to jednak z wiekiem prawie znikają. Ten czas wspólnie spędzany na zabawie jest bezcenny. Oboje z mężem uwielbiamy słuchać „dyskusji” naszych dzieciaków . Te wzajemne próby tłumaczenia sobie otaczającego świata, „dorosłych” problemów, to ich mędrkowanie nierzadko doprowadza nas do łez ze śmiechu. Już nie mogę się doczekać, aż do tych rozmów dołączą moje dziewięciomiesięczne bliźniaki :) To dopiero będą debaty! Szkoda, że ten świat jest tak dziwnie poukładany, ze często nasze chęci rozmijają się z możliwościami. Wiele rodzin, które stać na liczną rodzinę, nie decydują się na nią. Z kolei są tacy, którzy marzą o gromadce dzieci, ale nie dysponują możliwościami finansowymi. Niestety, summa summarum rodzin, które świadomie decydują się na więcej niż trójkę dzieci jest jak na lekarstwo.]]>Zdjęcie ilustracyjne https://blogi.mamadu.pl/114291,domki-dla-dzieciecego-s-pokojuhttps://blogi.mamadu.pl/114291,domki-dla-dzieciecego-s-pokojuFri, 26 Sep 2014 10:46:50 +0200Pierwszy pobyt w przedszkolu, czy szkole? Nowe dzieci, nowa sala. Wiele szumu i hałasu. Wracające do domu dzieci są przeładowane bodźcami. Stają się hiperaktywne. To znak, że potrzebują Ciebie. Przytul je i bądź z nim. Pokaż mu też czym jest samotność i jak można w niej spędzać czas. Zbuduj więc domki z niczego. Kto z nas nie pamięta dużego koca rozłożonego na blacie stołu, krzesła lub sofy. Wewnątrz dziecko może znaleźć miejsce i czas na zabawę. Pobędzie tam tyle czasu ile zechce. Zapewne po chwili zawoła Was do siebie i poprosi, byście bawili się z nim. Pamiętajcie, że zaprasza Was do siebie. Potraktujcie jego schronienie, jako jego pierwszy dom. Między meblami w pokoju rozwieście sznurek. Powieście na nim prześcieradło i przymocujcie w taki sposób, aby konstrukcja przyjęła formę szałasu. Jeśli użyjecie starego materiału możecie wyciąć w nim otwory okienne. Wykorzystując poduszki i koce do urządzenia wnętrza sprawicie, że miejsce to stanie się przytulne i ciepłe. Zbierajcie kartony po mleku i sokach. Pamiętajcie, że budowanie z nich sprawi radość nie tylko chłopcom. Najpierw wieże i mury – zaproponujcie zamurowanie drzwi do łazienki lub stworzenie murów obronnych na wojnę papierowymi kulkami. Zbudujcie ścieżkę lub wyłóżcie pudełkami fragment pokoju tworząc parkiet. Każde dziecko potrzebuje pobyć w samotności. Czas dla siebie to chwila na złapanie oddechu i odnalezienie własnych myśli. Umiejętność znajdowania spokojnego miejsca to niezwykle ważna umiejętność, która pozwala dbać o zdrowie psychiczne. Zadbajcie o dziecko budując domki z niczego. Więcej o pomysłach na budowanie prostych domków dla dzieci na [url=www.dzieciecafizyka.pl]www.dzieciecafizyka.pl[/url]]]> https://blogi.mamadu.pl/114229,kolejka-linowa-w-pudelku-zapalekhttps://blogi.mamadu.pl/114229,kolejka-linowa-w-pudelku-zapalekMon, 22 Sep 2014 13:00:11 +0200Oglądamy album ze zdjęciami. Wspominamy czas w górach. Pojawia się ilustracja kolejki linowej, a nasze dziecko reaguje: o! pudełko na sznurku. Przedstawię prosty sposób, który pozwoli dzieciom zrozumieć, jak działa to niezwykłe urządzenie. Do jego zbudowania wystarczy pudełko zapałek, sznurek i dwa biurowe spinacze. Wyjmujemy kasetkę z pudełka po zapałkach i wykonujemy nożem w jego podłodze dwa otwory. Każdy z nich niech będzie zlokalizowany tuż przy węższej ściance równolegle do niej. Przez każdy otwór przewlekamy spinacz i gondola kolejki linowej gotowa. Teraz przygotujmy linę. Są co najmniej dwa sposoby montażu kolejki linowej. Zacznijmy od łatwiejszego. Przewleczmy przez oka spinacza sznurek i zamocujmy go między dwoma krzesłami. Rozciągnijmy krzesła tak, aby sznurek był odpowiednio naciągnięty. Przesuwanie gondoli kolejki linowej w tej wersji polega na popychaniu jej palcem lub podnoszeniu jednego krzesła do góry tak, aby wózek sam zjechał do dołu. Druga wersja montażu kolejki polega na dwukrotnym obwinięciu sznurka wokół jednego ze spinaczy. W konsekwencji spowoduje to konieczność ciągnięcia za sznurek dla zmiany. Wykorzystanie modelu kolejki linowej może posłużyć w zabawie polegającej na transportowaniu produktów (np. nakrętek). Jeśli możecie poświęcić swoim dzieciom kilka minut zbudujcie kilka kolejek tego typu i ustawcie je jedno za drugim. Dzięki temu będziecie mogli wyjaśnić dzieciom czym jest kolejka przesiadkowa i doprowadzić swoje towary do Zestaw kolejki linowej można zbudować również wokół jednego ze stołów. Można do tego wykorzystać cztery plastikowe butelki (lub kubeczki po jogurtach), które mają charakterystyczne wklęśnięcie na dłoń. Należy je przeciąć (np. rozgrzanym na ogniu nożem) odcinając dno i zwężenie przy nakrętce. Gotowe butelki można nałożyć na cztery nogi stołu obróconego blatem do dołu. Przez sznurek należy przewlec gondolę, a następnie umieścić sznurek w przewężeniach butelek i zawiązać tak, aby sznurek stworzył obręcz. Teraz wystarczy ciągnąc za sznurek i pokazać dziecku, jak kolejka linowa „skręca” na słupach. Więcej na temat kolejki linowej na stronie internetowej: [url=http://www.dzieciecafizyka.pl/urzadzenia/kolejlinowa/kolejlinowa.html]www.dzieciecafizyka.pl[/url]]]> https://blogi.mamadu.pl/114219,fitness-dla-mam-i-niemowlat-jak-wygladaja-zajecia-jak-sie-przygotowachttps://blogi.mamadu.pl/114219,fitness-dla-mam-i-niemowlat-jak-wygladaja-zajecia-jak-sie-przygotowacSun, 21 Sep 2014 12:40:36 +0200 https://blogi.mamadu.pl/114181,winda-do-niebahttps://blogi.mamadu.pl/114181,winda-do-niebaThu, 18 Sep 2014 11:51:23 +0200Dzieci mieszkające w miastach, szczególnie w wysokich blokach mają dużo doświadczeń związanych z windą. Inaczej jest z dziećmi ze wsi i małych miast. Ogólna wiedza dzieci na temat sposobu działania windy jest dość ograniczona. Wiedzą, że wystarczy nacisnąć przycisk, a tajemnicza maszyneria wprawi, że drzwi kabiny po chwili otworzą się. Wewnątrz będzie można nacisnąć kolejny przycisk i za moment za drzwiami pojawi się zupełnie inne pomieszczenie. Ten cud techniki, ułatwiający życie szczególnie starszym osobom, może być bardziej zrozumiały dla małego umysłu. Wystarczy, że poświęcimy mu czas na zbudowanie modelu widny, cierpliwie wyjaśnimy sposób jej działania, a następnie pozwolimy się dzieciom samodzielnie pobawić zbudowanym modelem np. w domku dla lalek. Do wykonania windy potrzebny jest wysoki karton po mleku lub soku (np. 2l). W szerszej ściance pudełka należy wyciąć kilka otworów podobnych do niewielkich drzwiczek (otwory powinny znajdować się jeden pod drugim). Pudełko będzie tworzyć szyb windy, a drzwiczki będą wyznaczać piętra budynku. Szczyt pudełka należy rozciąć i w naprzeciwległych ściankach wykonać dwa otwory (nożyczkami lub dziurkaczem). Przewlec przez nie słomkę z przymocowaną za pomocą taśmy klejącej nitką. Drugi koniec nitki należy zamocować na pudełku po zapałkach – kabinie windy. Teraz, gdy winda jest już gotowa wystarczy zakręcić kołowrotkiem (słomką) w prowizorycznej maszynowni. Po włożeniu do pudełka po zapałkach niewielkiej zabawki (np. z jajka niespodzianki) można zademonstrować dzieciom sposób działania windy. Trzeba dodać, że każda winda ma swoją nośność (udźwig). Wskazuje ona o tym ile udźwignie winda. Jeśli osób lub materiałów w windzie będzie za dużo lina unosząca windę może pęknąć. Sposób działania windy i związane z nią niebezpieczeństwa można wyjaśnić już dzieciom dwu-trzyletnim. Co prawda nie zaoszczędzimy dzięki temu czekania na windę, ale będziemy mieli świadomość, że nasze dziecko rozumie zastaną sytuację. Więcej na temat sposobów przedstawiania dzieciom urządzeń na stronie internetowej [url=http://www.dzieciecafizyka.pl/urzadzenia.html]www.dzieciecafizyka.pl[/url]]]> https://blogi.mamadu.pl/114163,tajemniczy-stol-ktory-sie-ruszahttps://blogi.mamadu.pl/114163,tajemniczy-stol-ktory-sie-ruszaWed, 17 Sep 2014 19:17:28 +0200Z pewnością byliście w supermarkecie. Robicie zakupy i przy kasie rozkładacie towary na ladę. Gdy przypatrzymy się dzieciom, które widzą to urządzenie po raz pierwszy odniesiemy wrażenie, że dla nich dzieją się jakieś cuda. Sposób działania taśmociągu jest niezwykle prosty, dlatego tym bardziej warto zademonstrować dzieciom sposób jego działania. Obracając stół z czterema nogami na jeden z boków tak, aby opierał się na dwóch nogach i kancie blatu możemy stworzyć krótki taśmociąg. Sterczące dwie nogi stołu będą tworzyły mocowanie, na którym opierać się będzie pas transmisyjny. Jeśli nogi stołu mają przekrój kwadratu to można na nie nałożyć dodatkowo sklejone ze sobą rurki papieru toaletowego lub ręcznika papierowego. Ułatwią one poruszanie się pasa. Do jego zbudowania potrzeba kilku kartek papieru formatu a4. Kartki należy ustawić węższym (lub szerszym) brzegiem, a następnie skleić taśmą klejącą. Gotowy pas transmisyjny należy położyć na rolkach i naciągnąć. Wystający kawałek papieru należy odciąć, w taki sposób, aby cały pas był w miarę sztywny. Co prawda w sklepach nie ma papierowych taśmociągów, ale ten egzemplarz z pewnością ułatwi zrozumienie działania rzeczywistego urządzenia, a gdy zostanie zamontowany w dziecięcym pokoju stanie się atrakcją kącika sklepowego. Więcej na temat taśmociągu na stronie internetowej: [url=http://www.dzieciecafizyka.pl/]www.dzieciecafizyka.pl[/url]]]> https://blogi.mamadu.pl/114057,fitness-dla-mamhttps://blogi.mamadu.pl/114057,fitness-dla-mamFri, 12 Sep 2014 13:34:03 +0200 https://blogi.mamadu.pl/114047,7-pomyslow-na-przedszkole-idealnehttps://blogi.mamadu.pl/114047,7-pomyslow-na-przedszkole-idealneThu, 11 Sep 2014 23:08:07 +0200 https://blogi.mamadu.pl/114003,jak-miec-duzo-dzieci-i-nie-zwariowachttps://blogi.mamadu.pl/114003,jak-miec-duzo-dzieci-i-nie-zwariowacWed, 10 Sep 2014 21:24:47 +0200Posiadanie rodziny to ogromne wyzwanie i wielka odpowiedzialność. I chociaż z mojej obecnej perspektywy wychowywanie jednego dziecka to, mówiąc kolokwialnie, przysłowiowy pryszcz (mam 5 dzieci i jestem w ciąży z szóstym potomkiem), to doskonale pamiętam tę "rewolucję", która zmieniła życie mojej rodziny tuż po urodzeniu się najstarszej córki. Podjęcie decyzji o powiększeniu rodziny, moment pojawienia się dziecka na świecie, opieka nad nim, wychowywanie go, to zdecydowanie największe i najtrudniejsze wyzwanie w życiu każdego człowieka. Cała nasza rzeczywistość nagle zmienia się o 180 stopni. Każde kolejne dziecko niesie ze sobą zmiany, ale nie są już one tak odczuwalne z racji doświadczenia i zwyczajnego „oswojenia” z rodzicielskimi obowiązkami, jak to gdy pojawia się na świecie pierwsze dziecko. Nauka opieki nad noworodkiem, a później niemowlakiem, to dla świeżo upieczonych rodziców najcenniejsza, a zarazem najtrudniejsza lekcja. Nagle pojawia się ktoś, kto zaczyna dyktować warunki naszej codziennej rutyny, a przy tym nie jest skory do żadnych negocjacji. Trzeba się do niego dopasować. Kropka. Nic dziwnego, że najbardziej „cierpi” na tym nasze dotychczasowe życie, zwłaszcza to towarzyskie. No bo jak teraz umówić się ze znajomymi, wyjść wspólnie do restauracji czy do klubu? Jak zrobić w spokoju zakupy? Poczytać książkę albo obejrzeć film bez przerwy na karmienie lub usypianie? Jasne, że można wszystko sobie jakoś zorganizować i pogodzić, jednak na próżno szukać teraz miejsca na dawną spontaniczność i beztroskę. Każde wyjście trzeba wcześniej zaplanować (od A do Z) i dokładnie przygotować organizacyjnie oraz logistycznie. Jednak notorycznie zdarzają się niespodzianki, które w mgnieniu oka burzą nasz precyzyjny plan, jak chociażby choroba malucha. Często słucham opowiadań i narzekań rodziców o tym, jakie to wakacje były beznadziejne, a plany weekendowe legły nagle w gruzach. Doskonale pamiętam Sylwestra, kiedy wspólnie z mężem i wtedy jeszcze naszym jedynym dzieckiem wybraliśmy się na towarzyski wypad na Hel. Postanowiliśmy, że w sylwestrową noc będziemy na zmianę dyżurować przy naszej córeczce. A tu klops! Płacz na dźwięk fajerwerków plus niespodziewana wysoka gorączka. Sylwestrowa „zabawa” skończyła się dla nas krótko po północy, a Nowy Rok, cali w nerwach, spędziliśmy najpierw na poszukiwaniu doktora, a później na wizycie w szpitalu. Tak jak już wspomniałam wcześniej – pojawienie się dziecka na świecie diametralnie zmienia nasze życie, ale jak to sobie wszystko poukładać, gdy ma się nie jedno, nie dwoje a np. pięcioro maluchów? Większość osób zwyczajnie nie jest sobie w stanie tego wyobrazić. Ba! Nawet boi się o tym myśleć. Podziwiają i współczują jednocześnie, z niedowierzaniem słuchając deklaracji, że w sumie, jak się naprawdę chce, to wszystko można! W trakcie tegorocznych wakacji na każdym kroku spotykałam się z pytaniami o to, jakim cudem udaje nam się zorganizować wypoczynek dla takiej dużej gromady. Tak, aby każde dziecko miało frajdę, a zarazem żebyśmy my, rodzice, po powrocie z wakacji nie byli bardziej zmęczeni niż tuż przed urlopem. Fakt, nie jest to łatwe, ale nie jest też niewykonalne. Pierwszy problem to niewątpliwie podróż z taką ferajną, drugi – znalezienie odpowiedniego lokum. Tu już nie wystarczy pokój z jedną czy nawet dwoma dostawkami, niestety większość hoteli nie jest przystosowana do rodzin wielodzietnych – z piątką czy szóstką dzieci. Kolejnym problemem, z logistycznego punktu widzenia, jest znalezienie takiego miejsca, w którym atrakcje dla siebie znajdą zarówno starsze, jak i młodsze dzieci. Do tego obowiązkowo musi być smaczne i zdrowe jedzenie. Ważne są też wszystkie szczegóły, jak chociażby odległość dzieląca nasze lokum od basenu oraz plaży, aby nie trzeba było nosić ze sobą na długie dystanse wielu ciężkich toreb z zapasowymi rzeczami, soczkami, pieluchami i różnymi innymi niezbędnymi akcesoriami dla dzieciaków. Nieskromnie przyznam, że tego lata misję „wakacje” wykonałam wzorowo. Udało nam się zorganizować fajny, rodzinny i - wbrew pozorom - niedrogi wypad jak na taką gromadkę, po którym wszyscy wróciliśmy wypoczęci i pozytywnie naładowani. Każda rodzina pragnie zapewnić swojemu dziecku/swoim dzieciom różne atrakcje czy zajęcia dodatkowe. Ja osobiście kładę ogromny nacisk na zajęcia sportowe. W dobie katastrofalnej mody na śmieciowe jedzenie, jego ogromnej dostępności oraz galopującej otyłości wśród dzieci i młodzieży uważam, że obowiązkiem każdego rodzica jest dawanie przykładu własnym dzieciom, co jeść i jak uprawiać sport. Wybór zajęć dodatkowych, w tym sportowych, to na pewno dodatkowy koszt oraz problem z organizacją czasu na dowiezienie i odebranie dzieci z zajęć. Ale nie rezygnujmy z tego. Nasze pociechy będą zdrowsze, bystrzejsze, szczęśliwsze. Niestety, polskie rodziny najczęściej z przyczyn finansowych nie decydują się na większą liczbę dzieci. Nasze Państwo politykę prorodzinną prowadzi na tak żenująco niskim poziomie, że mając więcej dzieci, trzeba radzić sobie samemu. Ale finanse, to nie jedyny powód, dla którego nawet zamożniejsi Polacy nie decydują się na liczniejszą rodzinę. Coraz częściej pary nie chcą mieć dzieci w ogóle i nierzadko spotykają się w związku z tym z krytyką oraz niezrozumieniem otoczenia. Czy słusznie? Myślę, że macierzyństwo i rodzicielstwo to jedne z podstawowych, najtrudniejszych, najkosztowniejszych rzeczy w naszym życiu, a z drugiej strony to jedne z najwdzięczniejszych i najwspanialszych doznań. Uważam, że warto wymieniać się poglądami na temat posiadania i wychowania dzieci, dlatego zapraszam do czytania mojego bloga na nowym serwisie mamadu.pl, gdzie postaram się przedstawiać moje zdanie oraz doświadczenia związane z macierzyństwem oraz łączeniem roli matki z karierą zawodową. Pozdrawiam serdecznie!]]>Zdjęcie ilustracyjne https://blogi.mamadu.pl/114007,zapalki-sa-dla-dziecihttps://blogi.mamadu.pl/114007,zapalki-sa-dla-dzieciWed, 10 Sep 2014 13:33:57 +0200Może trudno w to uwierzyć, ale ogień prawie nie istnieje w edukacji. Dzieci poznają go tylko podczas omawiania zawodu strażaka. Niewiele dowiadują się o konsekwencjach, jakie niesie ze sobą czwarty żywioł. Rzadko też poznają sposoby na jego gaszenie. Czy można zatem stwierdzić przed dziećmi, że żywioł ten nie istnieje skoro tak bardzo je chronimy przed jego poznaniem? To retoryczne pytanie powinno zostać poddane refleksji pedagogów. Rodzice mają znacznie więcej okazji do zapoznania dzieci z tym żywiołem, niż placówki edukacyjne. Zapalanie kuchenki gazowej, świecy, rozpalanie grilla, czy ogniska to codzienne doświadczenia dziecka związane z ogniem. Podczas tych sytuacji dzieci poznają niektóre właściwości i zagrożenia płynące z ognia. Widzą jak spala się drewno, topi wosk, czy wrze woda. Nie jestem zwolennikiem przekazywania dzieciom zapałek do ręki na początku nauki o ogniu, ale uważam, że z powodzeniem można to zrobić, gdy dzieci dobrze poznają sposoby gaszenia ognia. Przyjrzyjmy się kilku bezpiecznym pomysłom. Większość z nas po zapalaniu świecy zapałką zdmuchuje ogień lub tłumi go przygniatając zapałkę na metalowej płaszczyźnie. Rzadziej zakładamy na świeczkę kubek lub szklankę zamykając dopływ tlenu. Żar z ogniska gasimy zalewając go wodą lub przygaszamy zasypując piaskiem. Ale jak to jest z gaśnicą – profesjonalnym sprzętem do gaszenia ognia. Jej sposób działania można dzieciom przedstawić w sposób uproszczony. Do zbudowania jej modelu potrzebna będzie szklana butelka, soda oczyszczona i ocet. Łącząc kwas octowy z sodą wytworzymy silną reakcję, w wyniku której powstanie duża ilość dwutlenku węgla. Jeśli umieścimy wcześniej zapaloną świeczkę – typu podgrzewacz, do wysokiej szklanki to po przechyleniu nad nią butelki (w której przed chwilą wytworzyliśmy reakcję) spowodujemy, że niewidoczny, ciężki gaz opadnie na dno szklanki i wypełni je wypierając cząsteczki tlenu. Doświadczenie to, choć uproszczone pokazuje, jak w analogiczny sposób działa gaśnica. Więcej na temat gaśnicy [url=http://www.dzieciecafizyka.pl/zawody/reakcjachemiczna/reakcjachemiczna.html]na stronie[/url] Więcej na temat prostych eksperymentów z ogniem [url=http://www.dzieciecafizyka.pl/eksperymenty.html]na stronie[/url]]]>